Saga peysuprjóns er mjög löng. Í frumstæðu lífi notuðu mennirnir laufblöð og dýrahúð í fatnað; í veiðum og smalamennsku notuðu þeir net til að veiða fisk og lærðu þannig aðferðir við prjón. Með þróun siðmenningar og uppfinningu tækninnar nýttu menn ekki aðeins ýmsar náttúrulegar trefjar frá plöntum og dýrum til að vefja lífsnauðsynjar, heldur þróaði einnig ýmsar efna- og steinefnatrefjar, sem gerði mannlífið þægilegra og þægilegra. Því má segja að saga prjóns sé saga mannlegrar siðmenningar og tækniþróunar.
Af prjónuðum verkum ýmissa þjóðernishópa getum við séð að mörg verk, sem byrja á hagnýtri virkni, hafa farið yfir svið hagkvæmninnar og orðið að kristöllun mannlegrar listar þegar mannkynið stundar fagurfræði. Þeir kynna töfrandi úrval af stílum, frá einföldum og harðgerðum til stórkostlegra og glæsilegra.
Til að rekja uppruna peysuprjónavélarinnar til heimilisnota má rekja hana aftur til ársins 1589, þegar enskur klerkur, William Lee, hannaði fyrstu handvirku-sokkaprjónavélina fyrir meira en 400 árum. Hins vegar voru peysuprjónavélar ekki vinsælar og notaðar sem framleiðslutæki í Kína fyrr en snemma á níunda áratugnum.
Í dag, með dýpkun umbóta Kína og opnun, hefur einstaklingshagkerfið þróast áður óþekkt. Peysuprjón, sem vaxandi atvinnugrein, hefur breiðst út til ýmissa borga og veitt sumum borgarbúum og dreifbýli atvinnu og-atvinnutækifæri, sem hefur leitt til þess að margir hafa orðið ríkir.
